Ράνια Γεωργίου
Ράνια Γεωργίου

Ράνια Γεωργίου

Μας ενώνει η ελπίδα, μας χωρίζει ο φόβος. 42 χρόνια είναι αρκετά. Της Ράνιας Γεωργίου

Ένα τραύμα μπορεί να αφήσει έντονα και βαθειά σημάδια όταν αυτό προκαλείται αναπάντεχα, βίαια και βάναυσα. Ο πόνος από ένα τέτοιο τραύμα, όπως αυτός της εισβολής του ’74, δύσκολα σβήνει, δύσκολα επουλώνεται, δύσκολα απαλείφεται. Κι ένας τέτοιος πόνος δικαιολογημένα προκαλεί ως μηχανισμό προστασίας, τον φόβο.

Ο έντονος πόνος, το τραύμα, είτε ατομικό είτε συλλογικό, αφήνει τόσο έντονες ουλές με αποτέλεσμα οποιαδήποτε υπόνοια ή πιθανότητα αναβίωσής του να προκαλεί τον φόβο. Έναν φόβο ανεξέλεγκτο, έναν φόβο ανίκητο, έναν φόβο μη διαχειρίσιμο προς οποιοδήποτε ερέθισμα μπορεί  έστω και στο ελάχιστο να προκαλέσει ξανά το αρχικό τραύμα.  

Κι ενώ ο φόβος, αποτελεί ένα φυσιολογικό μηχανισμό προστασίας μας από τους κινδύνους, όταν αυτός πάψει να εδράζεται στη λογική, όταν αυτός δεν αφορά πλέον πραγματική απειλή, τότε μετατρέπεται σε μια φοβία ανεξέλεγκτη. Σε μια φοβία ικανή  να παραλύσει τα άτομα και τις κοινωνίες, να τις ευνουχίσει και να τους αφαιρέσει κάθε ίχνος ορθολογισμού και ρεαλισμού αφού τις αφήνει  καθηλωμένες στην απραξία. Σε μια απραξία αυτοκαταστροφική η οποία εμποδίζει με κάθε τρόπο την αλλαγή αφού υποσυνείδητος  στόχος του θύματος είναι η αποφυγή της παραμικρής επαφής με οποιοδήποτε ερέθισμα  προκάλεσε το αρχικό τραύμα. Ένας αέναος κύκλος δηλαδή φόβου, θυμού και απραξίας.

Υπάρχουν λοιπόν δύο επιλογές: είτε να παραμείνουν τα άτομα ή οι κοινωνίες στο γνωστό και οικείο τους γυαλοκλούβι, ζώντας σε μια ψευδαίσθηση επισφαλούς ασφάλειας και επικίνδυνης στασιμότητας είτε να τολμήσουν να έρθουν σε επαφή με ό, τι τις τρομάζει, να βρεθούν απέναντι στον φόβο τους και να αγωνιστούν για να τον νικήσουν.

Βεβαίως το κυπριακό δεν αποτελεί ψυχολογικό πρόβλημα και ως τέτοιο δεν λύνεται με απλοϊκές αναλύσεις.

Γι’ αυτό ακριβώς, λόγω της πολυπλοκότητάς του,  δημιουργήθηκαν οι διάφορες τεχνικές επιτροπές με εμπειρογνώμονες και από τις δύο κοινότητες και γι ’αυτόν ακριβώς τον λόγο αγωνίζονται χρόνια τώρα τόσοι άνθρωποι για να πείσουν πως η λύση είναι εφικτή, πως ο τόπος αυτός μπορεί να μας χωρέσει όλους, πως τούτη η γη είναι αρκετή για ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους, πως υπάρχει ελπίδα για να ζήσουμε μαζί ξανά, σας ένας λαός, σαν μια πατρίδα.

Όμως κάποιοι, χωρίς καμία αιδώ, με απύθμενο θράσος και ναρκισσισμό, σαν πως τούτος ο τόπος να τους ανήκει, σαν πως τούτη η γη να ‘ναι ιδιοκτησία δική τους, προσπαθούν τόσες δεκαετίες, συνειδητά κι ανερυθρίαστα,  να καλλιεργούν συστηματικά τον φόβο.

Γιατί;

Η απάντηση προφανής:

Μας θέλουν εκεί , καθηλωμένους και φοβισμένους, άπραγους, παραλυμένους και στάσιμους. Μας θέλουν εκεί, πιόνια δικά τους, να μας πουλάνε πατριωτισμό με την σέσουλα γιατί φοβούνται εκείνοι περισσότερο από εμάς. Γιατί ξέρουν πως αν τούτος ο τόπος επανενωθεί, αν τούτη η πατρίδα γίνει ξανά κοινή γη για όλους μας, δεν θα έχουν πλέον κανένα λόγο ύπαρξης.

Γιατί μες το σκοτάδι του φόβου, μπορούν με μεγαλύτερη ευκολία να κρύψουν την ανικανότητά τους, μπορούν με μεγαλύτερη ευκολία να πουλήσουν παραμύθια, μπορούν με μεγαλύτερη ταχύτητα να μας τρομοκρατήσουν με υπερβολές και ψέματα.

Κι αυτό ακριβώς έπρατταν δεκαετίες τώρα, χρησιμοποιώντας τη δημόσια εκπαίδευση ως μέσο διαιώνισης αυτού του φόβου. Ξέχασαν όμως να μας πουν, πως η απειλή, ήταν είναι και θα είναι εκεί εάν δεν προχωρήσουμε σε λύση και πως τα στρατεύματα κατοχής, οι έποικοι και η Τουρκία, θα νομιμοποιήσουν την παρουσία τους δια παντός. Γιατί το «τζείνοι ποτζει, τζι εμείς ποδά», δεν αποτελεί ασφάλεια όπως ψευδώς ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά πραγματική απειλή. Γιατί ο μακροχρόνιος αγώνας, μόνο εδραίωση της κατοχής και των τετελεσμένων της θα φέρει.

Η πρόοδος, η ευημερία, η αλλαγή θέλουν τόλμη. Θέλουν ψυχές γενναίες που πόνεσαν, τραυματίστηκαν, έκλαψαν, φοβήθηκαν αλλά παρ’όλα αυτά, συγχώρεσαν και είπαν ΟΧΙ. Είπαν ένα γενναίο, δυνατό, απόλυτο ΟΧΙ σε όλους αυτούς τους επαγγελματίες ψευδοπατριώτες που με έπαρση ψεύδονται προσπαθώντας να διαλύσουν κάθε πιθανότητα λύσης.

Μην τους αφήσετε να δηλητηριάζουν άλλο τα μυαλά των παιδιών μας, μην τους επιτρέψετε να παρεμποδίσουν την ειρήνη και την συμφιλίωση.  Ρίξτε πάνω τους το φως της αλήθειας, το φως του ρεαλισμού, το φως της λογικής, το φως της συγχώρεσης.

Το φως της ειρήνης και της επανένωσης είναι πλέον ορατό. Αφήστε το να λάμψει. Μόνο έτσι θα νικήσουμε τους φόβους μας, μόνο έτσι θα χαμογελάσει ξανά ο τόπος μας, μόνο έτσι θα ενώσουμε ξανά τα χέρια και θα κτίσουμε πάλι μια πατρίδα κοινή για όλους μας.

Μας ενώνει η ελπίδα, μας ενώνει το φως, μας ενώνουν τα όνειρά μας. #UnitedByHope

Σπάστε τα συρματοπλέγματα

Μένω άφωνη. Κάθε μέρα, μια καινούρια μακάβρια είδηση. Μαχαίρι στην καρδιά. Μανάδες, πατεράδες, παιδιά, βρέφη… νεκρά στη Μεσόγειο. Στη θάλασσά μας.

Το νερό (έτσι μου είχαν μάθει στο σχολείο) είναι πηγή ζωής. Το νερό ενώνει τους ανθρώπους. Το νερό είναι παιχνίδι, χαμόγελο, έρωτας. Το νερό δροσίζει, αναγεννά, ομορφαίνει.

Τώρα; Πώς να κοιτάξω στα μάτια το παιδί μου; Τι να πω στους μαθητές μου; Πώς να τους μιλήσω για την αξία της αγάπης και της ειρήνης; Πώς θα τολμήσω να τους εξηγήσω πως το νερό, η θάλασσά μας, η Μεσόγειός μας, έχει πλέον γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο; Πώς να βγει μιλιά απ’ το στόμα μου για να τους πω πως αποτύχαμε οικτρά; Πώς να τους μιλήσω για την κατάντια της ανθρωπότητας; Πώς να τους πω, πως μετά από όλα όσα έχουμε περάσει σαν λαός, εξακολουθούμε να κλείνουμε τα σύνορά μας; Πώς ακόμη βάζουμε συρματοπλέγματα παντού; Πως κάποιοι συνεχίζουν να φωνάζουν ενάντια στη συμφιλίωση και στην επανένωση;

Όχι. Η θάλασσά μας, η Μεσόγειός μας, δεν είναι γαλάζια. Δεν είναι πλέον φωτεινή. Είναι μαύρη και άγρια. Καταπίνει αθώες ψυχές, πνίγει όνειρα, θάβει ελπίδες.

Δεν φταίει όμως αυτή, αλλά εμείς.

Εμείς έχουμε την πλήρη ευθύνη.

Γιατί αντί ν’ ανοίγουμε την καρδιά μας , της βάζουμε λουκέτο.

Αντί να ρίχνουμε τους φράχτες, κτίζουμε ακόμη πιο ψηλούς.

Αντί να σπάζουμε συρματοπλέγματα, δημιουργούμε καινούρια.

Αντί να βλέπουμε τον άνθρωπο, ζητάμε πρώτα το διαβατήριό του.

Αντί να απλώνουμε το χέρι μας, το τραβάμε πίσω μην λερωθεί.

Ξαφνικά ο άνθρωπος έγινε λαθραίος, έγινε ξένος, έγινε άλλος, έγινε μετανάστης. Ο άνθρωπος ο κυνηγημένος, ο βασανισμένος, ο πρόσφυγας, ο πεινασμένος, ο απελπισμένος. Αυτός ο άνθρωπος έγινε απλά ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που δεν είναι δικό μας. Γιατί εμείς πρέπει πρώτα να βοηθήσουμε τους «δικούς» μας, να διαφυλάξουμε πρώτα την εθνική μας επιβίωση. Μην μολυνθεί το «γένος» των ελλήνων από τους «άλλους».

Γι’ αυτό εσύ, που λες πως δεν μας χωράει ο τόπος, που λες πως έχουμε τα δικά μας προβλήματα, εσύ που κάποτε ήσουν πρόσφυγας στην ίδια σου την πατρίδα και τώρα κλείνεις τα σύνορα, εσύ λοιπόν, να πεις στο παιδί που μπήκε σ’ ένα σαπιοκάραβο για να γλυτώσει απ’ την φρίκη του πολέμου, πως δεν είναι δικό μας. Να το κοιτάξεις στα μάτια, και να τους πεις να φύγει γιατί είναι απειλή.

Μπορείς; Αλήθεια, μετά από όλη αυτή τη φρίκη του πολέμου, ακόμη μπορείς;

Ακόμη μπορείς να εναντιώνεσαι στην ειρήνη και στην επανένωση;

Ακόμη μπορείς να θέλεις μια πατρίδα «καθαρή» από δαύτους;

Ακόμη μπορείς να φωνάζεις υπερήφανα όχι στις εθνικές επετείους;

Ακόμη μπορείς να πηγαίνεις σε στρατιωτικές παρελάσεις που υμνούν τον πόλεμο;

Ακόμη μπορείς να υποκλίνεσαι σε αυτούς που έφεραν τη διχοτόμηση στον τόπο μας;

Ακόμη μπορείς να αγωνίζεσαι ενάντια στο όραμα για μια επανενωμένη Κύπρο;

Ακόμη μπορείς να βλέπεις συρματοπλέγματα και διαχωριστικές γραμμές;

Αλήθεια, ακόμη μπορείς;

 

Από Κύπριους, Για την Κύπρο!

Εκστρατεία συλλογής εισφορών.

Αρθρογράφοι