Σύνεση και νηφαλιότητα απέναντι στην εξαλλοσύνη

Σύνεση και νηφαλιότητα απέναντι στην εξαλλοσύνη

Share this post

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Η ένταση και η οξύτητα των κραυγών όσων αντιτίθενται στη λύση του Κυπριακού και στην επανένωση του νησιού δεν πρέπει να εκπλήσσουν. Η στρατηγική όξυνσης εμφανίζεται συχνά ως η μοναδική διέξοδος για τις πολιτικές στρατηγικές που βρίσκονται ενώπιον της απώλειας μιας σημαντικής πολιτικής μάχης και μοιάζουν έτοιμες να περάσουν στο περιθώριο. Η στρατηγική της οξύτητας δεν επιτρέπεται να επηρεάσει όλες εκείνες τις δυνάμεις που ψύχραιμα, νηφάλια και με διαύγεια εργάζονται με στόχο να μην πάει χαμένο το ευνοϊκότερο momentum των τελευταίων 40 ετών. Αξίζει, ωστόσο, να επισημανθούν τρία τουλάχιστον παράδοξα αυτής της στρατηγικής:

  1. Στη χάραξη και υλοποίησή της πρωτοστατούν κόμματα και πρόσωπα που αυτοτοποθετούνται στον χώρο του πολιτικού Κέντρου. Πολιτικές δυνάμεις που θα αναμενόταν να εκπροσωπούν και να ενσωματώνουν την πολιτική του μέτρου, της σύνεσης και της περίσκεψης έχουν οδηγηθεί σε έναν ακραίο απορριπτισμό εμπλουτισμένο με μεγάλη δόση συνωμοσιολογίας, εθνικιστικής ρητορικής και χιλιαστικών προσδοκιών. Η Κύπρος είναι ο χώρος όπου ανθεί και ευδοκιμεί το «έξαλλο Κέντρο».
  2. Κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας συνεκτικής απορριπτικής γραμμής παίζει η επίκληση της αναγκαιότητας μιας «ευρωπαϊκής» λύσης. Το παράδοξο εδώ είναι ότι ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της ευρωπαϊκότητας εμφανίζονται ακριβώς εκείνοι που με κάθε ευκαιρία επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την καθυβρίζουν· εκείνοι που ακάματα προτείνουν εδώ και δεκαετίες άλλους «γεωστρατηγικούς» αναπροσανατολισμούς. Σε κάθε περίπτωση, αρμόδιοι κριτές της συμβατότητας ενός σχεδίου λύσης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι τα ίδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – και όχι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές μιας φαντασιακής ευρωπαϊκότητας, η οποία καθίσταται εργαλειακό μέσο φτηνής επίκλησης και εύκολης απεμπόλησης. Ο πρόσφατος διορισμός εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα μετέχει ενεργά στη διαδικασία των συνομιλιών θα έπρεπε κανονικά να καθησυχάζει κάθε ειλικρινή ανησυχία.
  3. Οι επιθέσεις κατά της διζωνικότητας έχουν κάποιο νόημα μόνο αν προέρχονται από μια πολιτική αντίληψη που προκρίνει κάτι συνεκτικότερο από μια ομοσπονδία: κάτι που προσιδιάζει στη λογική ενός ενιαίου κράτους. Το παράδοξο εδώ είναι ότι ως υποστηρικτές μιας «στενής» συμβίωσης με την τουρκοκυπριακή κοινότητα εμφανίζονται όσοι επί δεκαετίες υπέσκαψαν κάθε προσπάθεια επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο κοινότητες και ακύρωσαν μεθοδικά και συστηματικά κάθε κοινή συνείδηση κυπριακότητας που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συνεκτικός ιστός ενός ενιαίου κράτους.

Η ομοσπονδία δεν είναι μόνο η μοναδική ρεαλιστική επιλογή – δεν είναι απλώς το εφικτό. Είναι και το ευκταίο: η συνειδητή, εκούσια βούλησή μας για επανένωση με διασφάλιση των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, με πολιτική ισότητα, και συγχρόνως με τόση συνύπαρξη και συνύφανση όση σήμερα θέλουν, επιθυμούν και μπορούν να στηρίξουν οι δύο κοινότητες. Σε μια επόμενη γενιά, οι κοινότητες αυτές μπορούν να αγαπηθούν ακόμη περισσότερο και –γιατί όχι;– να ενωθούν εις σάρκαν μίαν.

Όλοι εμείς, οι υποστηρικτές μιας ενωμένης ομοσπονδιακής Κύπρου, δεν θα ακολουθήσουμε το έξαλλο Κέντρο στη στρατηγική όξυνσης που επιλέγει. Με σύνεση, ψυχραιμία και νηφαλιότητα πείθουμε για την αναγκαιότητα μιας επανενωμένης ομοσπονδιακής Κύπρου. Γνωρίζουμε ότι είμαστε πολύ κοντά στον στόχο. Αλλά δεν εφησυχάζουμε, ούτε κάνουμε επίδειξη υπεροψίας. Διότι γνωρίζουμε ότι σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα το 2016 δεν αρκεί μια νίκη για τη λύση, η Κύπρος χρειάζεται την έμπρακτη και ανέκκλητη στράτευση της μεγάλης πλειοψηφίας και των δύο κοινοτήτων στο κοινό μέλλον μιας ομοσπονδιακής προοπτικής.

 

Rate this item
(0 votes)

 

Από Κύπριους, Για την Κύπρο!

Εκστρατεία συλλογής εισφορών.

Αρθρογράφοι