Γιώργος Πήττας
Γιώργος Πήττας

Γιώργος Πήττας

Liberté! Egalité! Fraternité! Adieu?

Liberté! Egalité! Fraternité! Adieu?

 

15 Temmuz sabahında, Lefkoşa'da, sirenlerin bize 1974 darbesini hatırlatmak için çaldığında ben dalmış durumdaydım, aslında banyoda tıraş oluyordum.

15 Temmuz sabahında, Lefkoşa'da, sirenlerin bize 1974 darbesini hatırlatmak için çaldığında ben dalmış durumdaydım, aslında banyoda tıraş oluyordum.

Sirenlerin sesi beni endişelendirdi fakat ne Cumhurbaşkanlığındaki tankları, ne Makarios’u, ne Samson’u, ne de 42 yıl sene önce Kıbrıs’ta bu tarihlerde tüm yaşananları aklıma getirmedi.

Sayın beyler, sirenlerin sesini duyunca zihinsel olarak Fransa’nın Nice bölgesindeki ambulansları ve polis arabalarını gördüm. Kulaklarıma vatandaşların ve küçük çocukların çığlıkları ve ağlamaları ve polis silahlarının zıngırtısı geldi.

Büyük beyaz kamyonun, Avrupa'da şimdiye kadar yapılmış en önemli isyanı kutlamak için bu aşırı güzel şehrin sokaklarında bulunan insanları biçtiğini “gördüm”.

Kısa bir süre sonra işe giderken, arabada radyo rahmetli Ksylouris’in sesiyle ünlü kahramanlık şarkılarının birini çalıyordu.

Yine, şarkının sanki Nice’nin sakinlerinin ağıtını Brüksel, Paris, Madrid, New York, Bağdat, İstanbul, Kabil, Nijerya’nın acısını yankıladığını hissettim. Liste uzundur.

Bir köşede durdum ve kanayan gezegenimizi düşündüm. Dünya çapında sayısız yaralar...

İnsanlarının kanından kırmızı olma eğiliminde olan bir mavi gezegen. Sonra balinalar ve yunusların bitmeyen katliamlarını aklıma getirdim. Japonya ve Danimarka denizlerini...

Bize düşen bu dünyada varlığımız ne kadar saygısızdır! Bir tür olarak, her gün ne kadar yorulmadan günaha hizmet ediyoruz. Her biri malını "tek hakikat" olarak beyan eden intikamcı tanrılara sadık…

Cehennemde mi yaşıyoruz acaba? Ama yine de ... Sayın Anastasiadis, Sayın Akıncı. Siz son derece şanslı insanlarsınız. Başka dönemlerin körlüğünün param parça ettiği küçücük bir ülkede liderlik pozisyonlarında bulundunuz.

Elbette ortak vatanımızın konuları karışıktır.

Bizim bu noktaya (sabit, hareketsiz, nefessiz, kurutulmuş ve fosilleşmiş durumda) nasıl geldiğimiz de son derece karmaşıktır.

Bunları biliyorum, siz de benden daha iyi biliyorsunuz.

Ama ısrar ediyorum! Siz son derece şanslı insanlarsınız. Çok az kişinin tarihte barış sağlayan biri olarak kalma fırsatı vardır

Az, çok az kişi vatanlarının çocuklarına ve gençlerine parlak bir gelecek mirasını bırakabilir. Giderek günümüzün daha da geceye benzediği, terörün göğsümüze iyice oturduğu ve milliyetçiliğin ve muhtemelen doğmakta olan ve hepimizi terörizmden koruyacak olan ulus ötesi bir polis ile bizi küreselleşmiş bir klostrofobiye süründürdüğü bir zamanda, sizin bir fırsatınız vardır. Ülkemizin talihsizlik, felâket ve karanlık geçmişe dayanılmaz bağımlılığından kurtulmasının temelini koyma fırsatınız vardır.

Taze hava girsin diye pencereleri açmanızı heyecanla bekleyen Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Rum gençlerinin sayısı beş veya on veya yüz değildir. Binlerce genç kişi onu bekliyor.

Sayın Anastasiadis, Sayın Akıncı, hemen şimdi geleceğe hizmet edin.

Topluklarımızın karanlık ve zalim olan kişilerini cesaretle görmezden gelin. Sayısı yaptıkları gürültüden daha küçük olanları...

Sayın Anastasiadis, Sayın Akıncı acele edin. Çerçeveyi bulun. Her neyse beş taraflı, uluslararası veya çok taraflı toplantıya gidin, birlikte gidin.

BİRLİKLTE, KIBRIS OLARAK.

Kıbrıs'ta oluşturulan düğüm sizin Larnaka’dan birlikte ayrılmanıza izin vermezse, bir nötr bölgede bir araya gelin, örneğin Malta’da buluşun. Orada sizi üzerinde ulusal simgelerin olmadığı bembeyaz bir uçak size beklesin, ona binin, konferansa gidin ve birleşmiş bir Kıbrıs ile geri dönün. BİRLİKTE, KIBRIS OLARAK.

Liberté! Egalité! Fraternité!

Aksi takdirde Sayın Anastasiadis, Sayın Akıncı, sahip olduğunuz koltuklardan geçmeniz, Nice’de arkasında kutlayan gençleri ve hayatları uzun sürmeyen çocukları ölü bırakan o acımasız kamyona benzeyecektir.

Eğer başarısız olursanız, eğer cesaret göstermezseniz, Kıbrıs'ın en iyi çocuklarının hayallerini yok edecek araç olacaksınız. Haydi Beyler! Birlikte!

George Pittas Kimdir?

George Pittas Kıbrıs’ta doğdu, çoğunlukla Yunanistan’da ve bir miktar da Birleşik Krallık’ta yetişti. İletişim Stratejisiti ve Yaratıcı Direktördür. Düzenli olarak Politis Gazetesi’nde ve Yunanistan merkezli tvxs.gr’de köş yazıları kaleme almaktadır. Omada Kıbrıs’ın kurucu üyelerindendir ve kararlı bir federalisttir.

Κύριε Νίκο Αναστασιάδη, Κύριε Μουσταφά Ακιντζί. Του Γιώργου Πήττα

Liberté! Egalité! Fraternité! Adieu?

Επικαιροποιημένη Εισαγωγή: Το κείμενο είχα αρχίσει να το «σκιτσάρω» από την Πέμπτη το βράδυ και οι τελευταίες πινελιές προστέθηκαν την Παρασκευή αργά το απόγευμα με τους απόηχους της Νίκαιας. Μεσολάβησε η απόπειρα του στρατιωτικού πραξικοπήματος. Αρχικά, λαμβάνοντας υπόψη μου την κοσμική Κεμαλική παράδοση του Τουρκικού στρατού από τη μια και την ιδιαίτερα έντονη αντιθεοκρατική μου θέση από την άλλη, είδα την εξέλιξη με μία διάθεση γεμάτη ερωτήματα, περιέργεια και εξαιρετικά συγκρατημένη θετικότητα. Η «θετικότητα» είχε να κάνει κυρίως με τις χιλιάδες των ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων, απλών πολιτών και νέων ανθρώπων στην Τουρκία που συμπιέζονται αφόρητα από την Ερντογανικού μοντέλου επιστροφή στην Ισλαμική παράδοση.

Τελικά, το πραξικόπημα απέτυχε. Και ένας από τους κεντρικούς λόγους που απέτυχε, είναι η αρραγής αντίδραση ολόκληρου του πολιτικού κόσμου της Τουρκίας, όπως και σημαντικών κύκλων της ενημέρωσης που έχουν πληγεί σκληρά από τον αυταρχισμό του Σουλτάνου. Αυτό, σε μία πρώτη ανάγνωση σημαίνει μία βαθιά ωρίμανση της πολιτικής στην Τουρκία, μία συλλογική ανάγκη προάσπισης των Θεσμών. Ταυτόχρονα, και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό νομίζω, ισχυροποίηση του Έρντογαν μεν, αλλά με μεγάλα πολιτικά χρέη έναντι των αντιπάλων του δε. Θεωρώ, πως οι συνθήκες που διαμορφώνονται, ίσως και να εξυπηρετούν την Κύπρο και το ζήτημα της. Ίσως.

(Αξίζει να σημειώσουμε πως τα οδοφράγματα στην Κύπρο δεν έκλεισαν ούτε στιγμή, και πως ο κ. Ακιντζί από την πρώτη στιγμή πήρε θέση κατά του πραξικοπήματος)

Όταν χθες το πρωί χτυπούσαν οι σειρήνες στη Λευκωσία για να μας θυμίσουν το πραξικόπημα του 1974 ήμουν αφηρημένος, για την ακρίβεια, ξυριζόμουν στο μπάνιο.

Ο ήχος με ανησύχησε αλλά, δεν μου έφερε στο νου τα άρματα μάχης στο Προεδρικό ούτε τον Μακάριο, ούτε τον Σαμψών, ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά που έζησε τέτοιες μέρες η Κύπρος πριν από 42 συναπτά χρόνια.

Ακούγοντας τις σειρήνες αγαπητοί Κύριοι, είδα νοερά τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά στη γαλλική Νίκαια.

Ήρθαν στ’ αυτιά μου οιμωγές απλών πολιτών και μικρών παιδιών και οι κροταλισμοί των αστυνομικών όπλων.

«Είδα» το τεράστιο λευκό φορτηγό να θερίζει –άρμα δρεπανηφόρο- ανθρώπους που ήταν έξω σε αυτή την πανέμορφη και κοκέτα πόλη για να γιορτάσουν την πιο σημαντική επανάσταση που έγινε ποτέ στην Ευρώπη.

Λίγο αργότερα, στο αυτοκίνητο καθώς πήγαινα για τη δουλειά, στο ραδιόφωνο έπαιζε ένα από τα γνωστά ηρωικά άσματα με τη φωνή του αείμνηστου Ξυλούρη.

Ξανά, ένιωσα πως το τραγούδι αντιλαλούσε το θρήνο των πολιτών της Νίκαιας, μαζί με τον απόηχο των Βρυξελών του Παρισιού, της Μαδρίτης, της Νέας Υόρκης. Της Βαγδάτης. Της Κωνσταντινούπολης. Της Καμπούλ. Της Νιγηρίας. Μακρύς ο κατάλογος.

Σταμάτησα σε μια γωνιά κι αναλογίστηκα τον πλανήτη που αιμορραγεί.

Από αμέτρητες πληγές σε όλη του την έκταση. Ένας γαλάζιος πλανήτης που τείνει να γίνει κόκκινος από το αίμα των ανθρώπων του. Μετά, έφερα στο νου τις χωρίς σταματημό σφαγές των φαλαινών και των δελφινιών. Τις θάλασσες της Ιαπωνίας και της Δανίας.

Πόσο αδιανόητα ασεβής είναι η παρουσία μας στον κόσμο που μας έλαχε!

Πόσο ακούραστα επιτελούμε ως είδος την ύβρη κάθε μέρα.

Πιστοί σε θεούς εκδικητικούς που ο κάθε ένας αντιλαλεί την πραμάτεια του ως τη «μόνη αλήθεια». Μήπως ζούμε στην κόλαση; Και όμως…

Κύριε Αναστασιάδη, Κύριε Ακιντζί. Είστε δύο εξαιρετικά τυχεροί άνθρωποι.

Βρεθήκατε σε θέσεις ηγετικές, σε μία χώρα μια σταλιά, που την έκανε κομμάτια η τυφλότητα άλλων εποχών.

Βεβαίως, τα της κοινής μας πατρίδας είναι περίπλοκα.

Το πώς βρεθήκαμε εδώ που είμαστε (στάσιμοι, ακίνητοι, χωρίς αναπνοή, αποξηραμένοι και απολιθωμένοι) είναι επίσης εξαιρετικά σύνθετο.

Αυτά, τα ξέρω, τα ξέρετε κι εσείς καλύτερα από μένα.

Αλλά, επιμένω! Είστε δύο εξαιρετικά τυχεροί άνθρωποι.

Λίγοι είναι αυτοί που έχουν την ευκαιρία να μείνουν στην ιστορία ως ειρηνοποιοί.

Λίγοι, ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να κληρονομήσουν στα παιδιά και τους νέους του τόπου τους ένα φωτεινό μέλλον.

Σε μια εποχή που όλο και περισσότερο οι μέρες μας μοιάζουν με νύχτα, σε μια εποχή που ο τρόμος έχει κάτσει για τα καλά στο στήθος μας και οι εθνικισμοί μας τραβολογούν σε μία Παγκοσμιοποιημένη Κλειστοφοβία με την κατά το μάλλον εκκολαπτόμενη διεθνική υπεραστυνομία που θα μας φυλάει όλους μαζί από την τρομοκρατία, εσείς, έχετε μία ευκαιρία.

Να βάλετε το θεμέλιο για να απαλλαγεί η χώρα μας από την κακοδαιμονία, τη συμφορά και την αφόρητη εξάρτησή της από το σκοτεινό της παρελθόν.

Οι νέοι Τουρκοκύπριοι και οι νέοι Ελληνοκύπριοι που περιμένουν εναγώνια να ανοίξετε τα παράθυρα για να μπει αέρας φρέσκος δεν είναι ούτε πέντε ούτε δέκα, ούτε 100.

Είναι χιλιάδες.

Κύριε Αναστασιάδη, Κύριε Ακιντζί, υπηρετήστε το μέλλον, τώρα.

Αγνοήστε θαρρετά τους σκοτεινούς και βλοσυρούς των κοινοτήτων μας. Είναι λιγότεροι από τον κρότο που κάνουν.

Κύριε Αναστασιάδη, Κύριε Ακιντζί τελειώνετε. Βρείτε το πλαίσιο. Πηγαίνετε στην πενταμερή,, διεθνή, πολυμερή, ό,τι είναι τέλος πάντων, και πηγαίνετε μαζί.

ΜΑΖΙ, ΩΣ ΚΥΠΡΟΣ.

Αν ο κόμπος που έχει δημιουργηθεί στην Κύπρο δεν σας επιτρέπει να φύγετε από τη Λάρνακα μαζί, συναντηθείτε σε ένα ουδέτερο έδαφος, στη Μάλτα ας πούμε. Εκεί, να σας περιμένει ένα ολόλευκο αεροπλάνο χωρίς εθνόσημα να μπείτε μέσα και να πάτε στη διάσκεψη για να γυρίσετε με την Κύπρο ενωμένη. ΜΑΖΙ, ΩΣ ΚΥΠΡΟΣ.

Liberté! Egalité! Fraternité!

Αλλιώς Κύριε Αναστασιάδη και Κύριε Ακιντζί, το πέρασμα σας από τις θέσεις που κατέχετε θα μοιάσει με εκείνο του κτηνώδους φορτηγού στη Νίκαια που μόλις προχθές άφησε ξοπίσω του νεκρούς νέους ανθρώπους που γιόρταζαν και παιδιά, πολλά παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Αν αποτύχετε, αν δεν τολμήσετε, θα είστε το όχημα που θα πολτοποιήσει τα όνειρα των καλύτερων παιδιών της Κύπρου.

Άντε Κύριοι! Μαζί!

Μας βλέπει η Ιστορία και γελά. (ή κλαίει;) Του Γιώργου Πήττα

Στην πραγματικότητα, ούτε γελάει ούτε κλαίει ποτέ η ιστορία.

Κατά κανόνα, όταν στο διάβα της συναντά καμώματα σαν τα δικά μας, απλά προσπερνά. Μας αφήνει πίσω και ενώ εμείς πια βλέπουμε την πλάτη της και τρώμε τη σκόνη της, οι φωνασκούντες συγκλητικοί θωπεύουν  το παρελθόν, το βαφτίζουν «μέλλον» και μας καλούν ξανά και ξανά (και ξανά) να τους ακολουθήσουμε στο χθες που τους βολεύει.

Είπε ο κ. Ακκιντζί: «δεν διαπραγματευόμαστε τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας δύο κυρίαρχων κρατών, το φυσικό είναι να δημιουργήσουμε μία Ενωμένη Ομοσπονδιακή Κύπρο δύο συνιστωσών πολιτειών»

Και μάλιστα, λίγο πιο κάτω ο Τουρκοκύπριος ηγέτης ξεκαθαρίζει:

«Η νέα ομόσπονδη δομή δεν θα θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για τον ΟΗΕ και την Ε.Ε.Σε αυτούς τους οργανισμούς η νέα δομή θα λάβει τη θέση της παλαιάς δομής».

Δηλαδή ουσιαστικά, αν και απευθύνεται σε Τουρκοκυπριακό ακροατήριο, με τον τρόπο του, ακυρώνει έναν από τους προβαλλόμενους φόβους μερίδας των Ελληνοκυπρίων.

«Σκοτώνει» το φάντασμα της «παρθενογένεσης», σκιτσάρει με αδρές γραμμές την έννοια της Μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Ομοσπονδία με δύο συνιστώσες πολιτείες, διαγράφει την «συνομοσπονδία» και επικυρώνει πως προχωράμε στον δρόμο των συμφωνηθέντων εδώ και δεκαετίες. Ο οποίος, είναι και ο μόνος δρόμος στον οποίο εύλογα η διεθνής κοινότητα και οι φορείς της συζητούν, στηρίζουν, προσβλέπουν.

Όμως το ερώτημα που προκύπτει  αφορά κυρίως σε κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και σε ορισμένους πολιτικούς.

Είναι όχι απαράδεκτη, αλλά εξοργιστική η συστηματική εμμονή τους στην στρέβλωση των δηλώσεων που κάνουν οι διαπραγματευτές, η παραχάραξη των γραπτών τους ανακοινώσεων, ο συνεχής ερεθισμός όλων των φοβικών συνδρόμων που άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα διακατέχουν τους Ελληνοκύπριους.

Και κάνω επίκληση, παράκληση, πείτε το όπως θέλετε, όταν βλέπουμε «ειδήσεις» του τύπου «είπε ο Ακκιντζί»  ας αναζητούμε όλοι αμέσως την αυθεντική μετάφραση που προσφέρει το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Τα παραδείγματα διαστροφής των αληθινών κειμένων είναι δεκάδες και κατά σύμπτωση, η δημιουργικότητα των διασκευαστών έχει πάντα τους ίδιους στόχους: Παραγωγή ανασφάλειας, καλά είμαστε όπως είμαστε, μιζέρια, εσωστρέφεια και μία κουτοπόνηρη ταύτιση της έννοιας Λύση με το ξεπούλημα, την ήττα, τον αφανισμό.

Και που επενδύει όλη αυτή διαστροφή; Στους νέους ανθρώπους. Στις γενιές που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν μετά τον πόλεμο, χωρίς την παραμικρή μνήμη από τα πριν.

Η Κύπρος, πέρα από τα οδοφράγματα, είναι για αυτούς, terra incognita terra Cypria. Τραγικό δεν είναι; Κι ακόμα πιο θλιβερό, πως αυτοί που τα παράγουν όλα τούτα έχουν συχνά σκοτεινά πάρε – δώσε με ύποπτους κύκλους των κατεχομένων. Τη νύχτα, μπορεί να χαχανίζουν σε ένα καζίνο και την ημέρα να φτύνουν το μέλλον του τόπου ρητορεύοντας υπερπατριωτικές πομφόλυγες.

Και έχουν ακόμα μία καραμέλα, είναι εύηχη κιόλας αυτή και την πιπιλάνε αρμονικά τόσο οι ακροδεξιοί εθνικιστές όσο και κάποιοι που θεωρούν πως διασώζουν την τιμή της Αριστεράς.

Την καραμέλα… «ΔΗΣΑΚΕΛ». Το πλέον οξύμωρο σχήμα προπαγάνδας που έχει κατασκευαστεί. Όχι μόνο γιατί το μόνο κόμμα που πάει με όλα σαν το γνωστό αναψυκτικό είναι το ΔΗΚΟ αλλά και γιατί εξ όσων γνωρίζω ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ ουδέποτε έχουν συμπράξει σε κυβέρνηση.

Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του γνωστού σύμπαντος, αν τα δυο μεγάλα κόμματα συντηρούσαν τις ιδεολογικές τους διαφορές σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα αλλά την ίδια στιγμή είχαν είτε σύμπλευση, είτε κατανόηση είτε κοινή στρατηγική για το ένα «εθνικό ζήτημα» μέσα από τη λύση του οποίου απαλλάσσεται η χώρα από το μεγαλύτερο τραύμα που κουβαλά για πάνω από μισό αιώνα, όλοι, θα ήταν πανευτυχείς και θα συνεισέφεραν θετικά. Εδώ, αυτή η εθνική συνεννόηση προβάλλει από ορισμένους ως κατάρα και προδοσία.

Έχουμε όμως την εντύπωση πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών κωφεύει. Γνωρίζει πως αυτοί που φωνασκούν ως παρηκμασμένοι συγκλητικοί χάνουν την ψυχραιμία τους γιατί κινδυνεύουν να βρεθούν στο περιθώριο. Κάποιοι βέβαια, αν τα πράγματα προχωρήσουν όπως ελπίζουμε, θα ελιχθούν και θα ανοίξουν το πανί εκεί που ο άνεμος φυσά. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Άλλωστε, οι λαλίστατοι πολιτικάντηδες για αυτό κάνουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες δηλώσεις. Θα έχουν πάντα, κάτω απ’ όλες τις συνθήκες μια κάποια δήλωση που έκαναν κάποτε για να πουν «το είχα πει από τότε, δικαιώθηκα τελικά».

Οι πολίτες, περιμένουν. Προσδοκούν το σχέδιο που θα έρθει- αν θα έρθει και θα κρίνουν μακριά από τις μαριονέτες του διχασμού. Δεν θέλουν τίποτα άλλο, από μία λύση καθαρή που να εγγυάται ασφάλεια, ευημερία, προοπτική. Που να ενώνει την Κύπρο σε μία Ομάδα έτοιμη να μπει ολόκληρη στον στίβο του τρικυμισμένου κόσμου μας πιο δυνατή, πιο γερή από ποτέ, έτοιμη να εκπληρώσει το πεπρωμένο της. Αυτό, της νησίδας ασφαλείας και ειρήνης στη Μεσόγειο, την απαρχή μιας σταδιακής εξομάλυνσης όλων των περιφερειακών σχέσεων. 

Το αξίζουμε, το αξίζουν τα παιδιά μας! 

Η Ομοσπονδία το Φονικό και η ΚΥΠ

Πάμε για λύση του Κυπριακού.

Δηλαδή, βαδίζουμε για την μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Ομοσπονδιακή δομή, δηλαδή σε μία πολιτειακή δομή που ιστορικά έχει ήδη κριθεί ως το ασφαλέστερο πλέγμα διακυβέρνησης σε περιοχές με πληθυσμό που συντίθεται από ομάδες που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Κοινό γνώρισμα των Ομοσπονδιών του κόσμου μας είναι πως καμία δεν μοιάζει με κάποια άλλη στο απόλυτο. Κάθε Ομοσπονδία κρατά ορισμένες ιδιαιτερότητες και αυτό, οφείλεται στην ιστορία που υπάρχει από πίσω.  

Η λέξη Ομοσπονδία είναι σύνθετη. Περιλαμβάνει το αρχαιοελληνικό Ομού που σημαίνει μαζί και τη σπονδή, που ήταν στην αρχαιότητα τελετουργικό για την ειρήνη και την εγκατάλειψη του πολέμου. Οι Έλληνες, έκαναν σπονδή στους Θεούς τους, ρίχνοντας κρασί στο χώμα για να γίνει έτσι η γη, καρποφόρα και ευημερούσα.  

Ομοσπονδία λοιπόν ουσιαστικά σημαίνει «μαζί για την ειρήνη».  

Ότι πάμε για επίλυση του Κυπριακού, νομίζω είναι φανερό πλέον στους πάντες. Η κινητικότητα στη μικρή μας χώρα είναι πρωτοφανής, κόσμος πάει κι έρχεται ενώ οι διαπραγματεύσεις εξελίσσονται με πρωτοφανείς ρυθμούς.  

Μα τα έγινε δηλαδή; Μας αγάπησαν ξαφνικά όλοι; Όχι βέβαια. Κανείς δεν μας αγάπησε, ούτε πρόκειται. Οι διεθνείς σχέσεις, προσδιορίζονται από συμφέροντα, ζημιές και οφέλη και γνωρίζουμε καλά πως η κατάσταση γύρω μας, και δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής είναι εξαιρετικά ταραγμένη. Η Κύπρος, είναι σαν μια μικρή βάρκα σε τρικυμισμένη θάλασσα ενώ στην περιοχή της πλέουν τεράστια αεροπλανοφόρα. Η θα προσδεθεί κάπου ή θα την καταπιούν τα κύματα. Ηττοπαθές αυτό που λέω; Κατά τη γνώμη μου, απλά ρεαλιστικό.  

Οι λόγοι που κάνουν τη διεθνή κοινότητα να πιέζει προς την επίλυση του Κυπριακού είναι πολλοί. Ο ένας είναι η χάραξη νέου χάρτη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και ο άλλος είναι ασφαλώς το Ενεργειακό σε συνδυασμό με τα κοιτάσματα της Κυπριακής ΑΟΖ.  

Αυτά και κάποια άλλα είναι που στοιχίζουν την περίφημη «συναστρία» που συχνά επικαλείται ο κος Έιντε. Να το πω κι αλλιώς: Ο ιμπεριαλισμός και οι εθνικιστές υπηρέτες του (οξύμωρο μεν αληθινό δε) γέννησαν το πρόβλημα κάποτε.  

Ο ιμπεριαλισμός όμως, ως ο απόλυτος συγγενής του Καπιταλισμού, εξελίσσεται σε αντίθεση με τον εθνικισμό που παραμένει κοιτάζοντας το χθες. Έτσι, αυτή τη στιγμή ο ιμπεριαλισμός έχει πολλούς λόγους να θέλει να λύσει το Κυπριακό. Θα μπορούσε, αντί να το λύσει, να το τελειώσει. Τρόποι υπάρχουν πολλοί. Ο απλούστερος θα ήταν να ξεκινήσει ένα ντόμινο σταδιακών αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους. Από αυτό, μας γλύτωσε σε προηγούμενη φάση, η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η αναγνώριση κάποιων ξένων –κατόπιν εορτής- πως το Σχέδιο ΑΝΑΝ πιθανόν και να μην μπορούσε να περπατήσει.  

Τώρα στην Βόρεια Κύπρο, έχει συντελεστεί μία τεκτονική αλλαγή η οποία πύκνωσε στο πρόσωπο του κου Ακιντζί. Τον οποίο δεν τον βλέπω ούτε ως μεσσία ούτε ως κάτι το υπερφυσικό. Ο κος Ακιντζί είναι όμως ένας μετριοπαθής πολιτικός που σε όλον του τον πολιτικό βίο ήταν ταγμένος με την Ομοσπονδία και, με έντονη Κυπριακή ταυτότητα- αυτή που ανέδειξε πανηγυρικά και με την καμπάνια του. Προσωπικά, υπολογίζω απείρως περισσότερο εκείνους που τον έφεραν στην ηγεσία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ένα ολόκληρο 60% που με την επιλογή του είπε το σαφέστερο «Ναι» στην πιο ουσιαστική διαπραγμάτευση που έγινε ποτέ. 

Αυτό το 60% ποθεί να πέσουν τα οδοφράγματα, να φύγει ο κατοχικός στρατός και να ζήσει σε συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας, ευημερίας και σταθερότητας. Κατά «σύμπτωση» ακριβώς όπως και η δική μας συντριπτική πλειοψηφία. Κάπου λοιπόν εδώ, είναι που δημιουργείται εκείνη η δυναμική που μπορεί να φέρει την αλλαγή εφόσον το Σχέδιο που θα έρθει, όταν με το καλό έρθει θα υπηρετεί τις βασικές ανάγκες των δύο Κοινοτήτων.  

Στις λεπτομέρειες, θα μπούμε όταν έρθει η ώρα, με το πέρας αυτού του κύκλου διαπραγματεύσεων. Εγώ, κρατώ ως πολυτιμότητα ένα στοιχείο: Ήδη έχει κλειδώσει η πληθυσμιακή αναλογία του 4 προς 1. Αυτό, στο πλαίσιο ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. εξασφαλίζει τη συνέχεια του ιστορικού ταξιδιού του Κυπριακού Ελληνισμού και είναι στο χέρι μας να διαχειριστούμε αυτή τη συνέχεια όπως της αξίζει. Γιατί, σε αντίθεση με τα όσα λένε διάφοροι, τη μεγάλη ζημιά στην ιστορία και τον πολιτισμό, την έχουμε κάνει απολύτως μόνοι μας εν καιρώ ειρήνης και ευδαιμονίας.  

Άφησα στο τέλος το «φονικό» και την ΚΥΠ.  

Μετά το τριπλό φονικό που πάγωσε την Κύπρο πρόσφατα, «βούτηξα» στο Facebook όλου του περίγυρου, όπως και πολλοί άλλοι υποθέτω. Αναδύθηκε λοιπόν στα μάτια μου ένας απίθανος λούμπεν κόσμος μπερδεμένος με ουσίες, σημαίες τεράστια πατριωτικά τατουάζ που ίσως διασυνδέεται με περίεργα «σχήματα» χουλίγκανων, «υπερπατριωτών» κλπ. Γενικά, ένας κόσμος εξαιρετικά χαμηλής συνείδησης. Αυτοί οι άνθρωποι – όχι οι συγκεκριμένοι- αλλά αυτό το «είδος» είναι το πλέον πρόσφορο έδαφος για να γεννήσει μια τραγωδία. Όχι πια προσωπική αλλά εθνική. Ανά πάσα στιγμή, κάποιοι εξαιρετικά επιτήδειοι μπορούν να αφιονίσουν κάποιον να του οπλίσουν το χέρι και να τον στείλουν να κάνει το κακό, ας πούμε στο παρά πέντε ενός δημοψηφίσματος. Και να μας στείλει όλους μαζί, πίσω στο 1960.   

Εδώ λοιπόν, μπαίνει η ΚΥΠ. Για τους άνδρες και τις γυναίκες της οποίας, άκουσα τα καλύτερα λόγια από εξαιρετικά καλά πληροφορημένη και έγκυρη πηγή μου. Ας έχουν το νου τους λοιπόν. Η Κυπριακή Δημοκρατία, στην συνέχεια της οποίας είναι ταγμένοι, δεν είναι υπό «ακύρωση» αλλά υπό εξέλιξη. Ας έχουν λοιπόν το νου τους. Η Κύπρος, πρέπει να συνεχίσει το ιστορικό της ταξίδι, προς το μέλλον που αξίζει σε όλα τα παιδιά της.

Απέριττος Λιτός Ιππόλυτος

Θα μπει λοιπόν μετά από χρόνους πολλούς ο Ιππόλυτος στο Θέατρο της Σαλαμίνας.

Θα μπει με τον ίδιο βηματισμό που ακολουθεί τόσους αιώνες, τον κυρτό από οδύνες.

Όπως τον γέννησε ο Ευριπίδης το 428 και έκτοτε αφήνει τα χνάρια του στην Ιστορία.

Υποβασταζόμενος από τους ακόλουθούς του, να εκτοξεύει τη φωνή του, να αφήνει τον λυγμό του στα λιθάρια και τα δέντρα στα αστέρια και τον άνεμο.

Αυτός, ο αγέρας, είναι που θα πάρει τους φθόγγους, για να τους στροβιλίσει και να τους συνθέσει στα αυτιά, στο νου και τις καρδιές των Κυπρίων προσκυνητών της Σαλαμίνας.

«Του κάκου βασανίστηκα στους ανθρώπους μπροστά με τους κόπους της ευσέβειας»

Στρέφει την απόγνωση του στον Πατέρα του-άδικες οι κατάρες του. Οργίζεται με τον Δία. Θεός αυτός και όμως, παγερός κι αδιάφορος θωρεί την καταστροφή ενός σεμνού ανθρώπου.

Άσκοποι λοιπόν οι βάσανοι για την αρετή; Μάταιη η οδύνη για το δίκιο;

Διάβασα εδώ κι εκεί σχόλια και σημειώματα φωνών (φάλτσων στα δικά μου αυτιά) που ζητούν τη ματαίωση.

Γιατί, τάχα, ο Ιππόλυτος ερχόμενος στο κατεχόμενο αρχαίο Θέατρο της Σαλαμίνας «σκύβει το κεφάλι» στον κατακτητή, παρασύρει τους Κύπριους σε ένα «θεατρινίστικο πανηγύρι».

Ανάμεσα στα διάφορα που πήρε το μάτι μου ξεχώρισα μερικά.

Ένα, γράφει για τους «Τουρκοκύπριους (!!!) κατακτητές της Σαλαμίνας» και τονίζει πως όπου σκάψεις στην Κύπρο θα βρεις μονάχα Ελληνισμό.

Υποθέτω πως ο συγγραφέας δεν έχει προσέξει τα Ρωμαϊκά κτίσματα ή την Μεσαιωνική Κύπρο με τα αριστουργηματικά δείγματα Γοτθικής αρχιτεκτονικής.

Ούτε θα έχει ακούσει τίποτα για το ιερό Τέμενος Χαλά Σουλτάν Τεκέ που είναι ο τάφος της Umm Haram, συζύγου του Ouvadas Ibn-as Sami, στρατηγού της Μοαβίας, ο οποίος ήταν ηγέτης της πρώτης Αραβικής εισβολής  στο νησί το 649 π.Χ.

Ούτε-φαντάζομαι μπορεί να αντιληφθεί πως όλα αυτά και άλλα πολλά που δεν με χωρά η στήλη για να τα περιλάβω, είναι Κυπριακοί Θησαυροί που ανήκουν σε όλους μας και πάνω απ’ όλα ανήκουν στο πανανθρώπινο πολιτιστικό οικοδόμημα.

Στην Σαλαμίνα λοιπόν, θα πάμε.

Σιωπηρά και ήσυχα θα κάτσουμε στις ζεστές πέτρες του Θεάτρου.

Θα έχουμε κατά νου, πως το Θέατρο για τους αρχαίους προγόνους μας ήταν πράξη ευλαβική, Ιεροπραξία.

Θα πάμε, γιατί προσμένουμε την Κάθαρση της Κυπριακής τραγωδίας.

Γιατί: «Ἔστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι' ἀπαγγελίας, δι' ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» όπως μας δίδαξε ο Αριστοτέλης πριν από τόσους αιώνες.

Θα πάμε γιατί ο λόγος του Ευριπίδη περιφρονεί τυράννους και κατακτητές.

Θα πάμε γιατί ο λόγος του Σοφοκλή στην Αντιγόνη χτυπά και αυτός, σαν καμπάνα όταν θυμίζει πως «το θράσος ανεβάζει τους τυράννους».

Θα πάμε γιατί αυτή είναι μια προέλαση του πολυτιμότερου όπλου που διαθέτουμε:

Του πολιτισμού μας. Και κάποιοι, χάνουν την έσχατη μάσκα υποκρισίας και παραληρούν διαδίδοντας ψεύδη ασύστολα πως τάχα, όσοι θα βρεθούμε εκεί, θα υποχρεωθούμε να επιδείξουμε τα εισιτήρια μας σε στρατιώτες της κατοχής ζωσμένους φυσεκλίκια.

Λησμονούν πως αυτή η παράσταση είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της «Δικοινοτικής Τεχνικής Επιτροπής για τον Πολιτισμό» δηλαδή είναι συλλογικό αποτέλεσμα Κυπρίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που αγωνίζονται νυχθημερόν για να φωτίσουν το μέλλον μας, ένα μέλλον χωρίς κατοχή.

Ποιοι αρνούνται;

Οι ίδιοι που κώφευσαν όταν η κραυγή της Τουρκοκύπριας ποιήτριας Faize Özdemirciler μέσα από το δραματοποιημένο έργο της «Πικράθηκα στα Ελληνικά, πληγώθηκα στα Τουρκικά» χειρουργούσε τις συνειδήσεις όσων κατανυκτικά το αφουγκράστηκαν. Είναι οι ίδιοι που τα «θέλουν όλα» καθοδηγώντας μας στην ολοκληρωτική απώλεια των πάντων γυρίζοντας με θράσος (αυτό που ανεβάζει τους τυράννους)την πλάτη στην ίδια την ιστορία.

Το κωμικοτραγικό, είναι πως όλοι αυτοί, δεν έχουν λέξη να πουν, δεν έχουν μια στάλα διαμαρτυρίας για τις λειτουργίες τις εκκλησιές μας των κατεχομένων.

Άραγε γιατί; Για να μη χάσουν τα ερείσματα τους στο χριστεπώνυμο ποίμνιο που είτε από ευσέβεια είτε από νόστο πάνε ν’ ανάψουν το κερί στις μνήμες τους;

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές!

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου. Παράξενη ημερομηνία.

Το 1973 αυτή την ημέρα, έπεφτε ο Αλλιέντε από τα πυρά του τυράννου Πινοσέτ.

Το 2001 αυτή τη μέρα κατέρρεαν οι δίδυμοι πύργοι στη Νέα Υόρκη κι ο κόσμος άλλαζε.

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2015 Σαλαμίνα, Κύπρος.

Ο Ιππόλυτος θε ν’ ακουστεί ξανά στο πείσμα όσων κραδαίνουν φίμωτρα:

«Κοινόν επήλθε κι’ ανέλπιστον το πένθος τούτο εις άπαντας τους πολίτας. Πολλά θέλουσι ρεύσει δάκρυα- διότι η μνήμη των μεγάλων ανδρών καταλιμπάνει αΐδιον πένθος»

Το έγκλημα της αμνησίας

Σε ένα πρόσφατο τεμπέλικο αυγουστιάτικο Κυριακάτικο πρωινό καταμεσής του θέρους με τον ήλιο να εξαϋλώνει τα πάντα στη Λευκωσία, ο ένας φίλος συνάντησε τον άλλο φίλο και τραβήξανε να πιούνε έναν καφέ στην Ερμού. Νεαροί και οι δύο, κάπου στα 25.

Εκεί. Σε αυτόν τον ένα, από τους αμέτρητους δρόμους της Κύπρου που τους περπατάς και όπως πας, ξαφνικά δεν έχει «πιο πέρα».

Μπροστά σου το συρματόπλεγμα, οι σκοπιές, οι σημαίες της κατοχής από τη μια , οι σημαίες της ελευθερίας (; ) από την άλλη. Με ερωτηματικό βέβαια η ελευθερία, γιατί όταν αυτή κόβεται σαν από μαχαίρι και κάτι σου λέει «ως εδώ και μη παρέκει» κάτι είναι λειψό κι ανάπηρο, κάτι είναι βαθιά ανώμαλο.

Φτάσανε το λοιπόν στο καφενεδάκι της Ερμού. Ο καφετζής, που τους είχε δει πολλές ακόμα φορές, τους καλοδέχτηκε, hello boys everything ok? – yeah everything is fine απάντησαν και δώσανε την παραγγελία για δύο κυπριακά καφεδάκια.

Στο διπλανό τραπέζι, απλωμένη μια παρέα επίσης νεαρών ανθρώπων, γύρισαν για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα να δουν ποιοι ήρθαν, και αμέσως μετά επέστρεψαν στη συζήτηση τους.

Ο φίλος, ένα άξιο παλληκάρι που τα τελευταία χρόνια σπουδάζει Φιλοσοφία στη Βρετανία έχει ένα ωραίο πάθος. Κοινωνικοποιείται διαρκώς, του αρέσει να γνωρίζει και να μιλά με ανθρώπους όχι μόνο της ηλικίας του αλλά με όποιους θα νιώσει πως έχει να δώσει και να πάρει. Να ανοίξει ορίζοντες. Έτσι, με κάποια αφορμή, πιάνει τη κουβέντα με την παρέα των διπλανών. Οικονομική κρίση, Ευρώπη, στέκια, μουσική. Καθώς όλοι βρέθηκαν να έχουν την ίδια βίδα με τη μουσική, η κουβέντα πήρε φωτιά και σε λίγο, η μεγάλη παρέα των διπλανών μεταφέρθηκε στο τραπέζι των φίλων.

«Φίλε, φέρε κι άλλους καφέδες» είπαν στον καφετζή αφού είχαν ρωτήσει στ’ αγγλικά τους δύο νέους φίλους τους. Συνεχίστηκε αρκετή ώρα το κουβεντολόι.

Κάποια στιγμή, ένας, από τη μεγάλη παρέα, κάνει την «κρίσιμη» ερώτηση:

«Where are you from guys? »

«Cyprus!» απαντούν οι δύο, εν χορώ και γελώντας.

Η παρέα γελάει κι εκείνη, και αρχίζουν τα ελληνικά: «ε μα ρε κουμπάροι γιατί μιλάμε αγγλικά τόση ώρα;;;»

Ο ένας φίλος, που κάτι καταλαβαίνει, το απαντά στα αγγλικά, και του εξηγεί… «δυστυχώς δεν προλάβαμε ακόμα να μάθουμε, αλλά θα μάθουμε σίγουρα, ειδικά αν επιτέλους έχουμε λύση»

Και εκεί, αγαπητοί αναγνώστες, πέφτει ο μέγας πάγος και η βαριά σιωπή.

Για να αρχίσουν μετά από λίγο οι αμήχανες ερωτήσεις: «μα από πού είστε…δηλαδή είστε Τούρκοι…μα πότε ήρθατε στην Κύπρο…οι γονείς σας ήρθαν δηλαδή μετά τον πόλεμο…από πού ήρθαν…;;;»

Με υπομονή, οι δύο εξηγούσαν πως είναι Κύπριοι, Τουρκοκύπριοι.

Πως δηλαδή, οι γονείς τους , οι παππούδες τους, οι προ παππούδες τους και οι προ , προ, προ (και βάλε) παππούδες και γιαγιάδες τους, σε αυτή τη γη γεννήθηκαν, ποτέ δεν έφυγαν ποτέ δεν ήρθαν από κάπου….

Και, η παρέα μας να συνεχίζει να κοιτάζει απλανώς και να μην καταλαβαίνει.

Και, από την κουβέντα να γίνεται σαφές, πως η παρέα δεν μπορούσε να εννοήσει πως… υπήρχαν Τουρκοκύπριοι, πριν από το 1974.

Και όταν ο φίλος εξήγησε όσο μπορούσε πιο αναλυτικά, τότε η παρέα βρήκε την απάντηση: Μα είστε Έλληνες αλλά δεν το ξέρετε! Σας τούρκεψαν πριν από αιώνες!

Στη συνέχεια, η παρέα προσπάθησε εναγωνίως να μάθει, «πόσοι ακόμα είναι σαν και σας; Υπάρχουν και άλλοι;»

Αναρωτιέμαι: Αντιλαμβανόμαστε το ιστορικό τέρας που έχουμε κατασκευάσει; Συνειδητοποιούμε πως «ανεπαισθήτως κλείσαμε από τον κόσμο έξω» κάποιες γενιές ανθρώπων που όσο πιο νέες είναι τόσο πιο μακριά από την ιστορία του τόπου τους είναι; (συγχωράτε τε με για το πείραγμα του Καβαφικού αριστουργήματος)

Ο καλός Τουρκοκύπριος φίλος μου, όταν του είπα πως σκοπεύω να κάνω την εμπειρία του αυτή άρθρο για να δείξω τη στρεβλότητα στην οποία βαφτίζουμε τα παιδιά μας είχε αρχικά αντιρρήσεις.

Αγχώθηκε μη νομίσουν κάποιοι, πως αυτή είναι η εμπειρία του από τους Ελληνοκύπριους.

Έσπευσε να με διαβεβαιώσει πως κατά κανόνα όλα κυλούν μια χαρά.

Δια ταύτα: Χωρίς ακόμα να ξέρω το Σχέδιο Λύσης που θα έρθει, εφόσον με το καλό έρθει, συλλογιέμαι πως αν η Κύπρος μείνει ακόμα δέκα χρόνια μοιρασμένη το τέλος της θα είναι αναπότρεπτο. Η λοβοτομή που θα έχει υποστεί η συλλογική μνήμη θα είναι οριστική και αμετάκλητη και πια, η διάσταση των δύο ιστορικών κοινοτήτων του νησιού θα μεταβληθεί σε αμετάκλητο διαζύγιο.

Κανείς δεν επιθυμεί μια λύση ό,τι νάναι.

Γιατί αυτή, θα είναι καταστροφική. Ακόμα πιο καταστροφική ωστόσο, η απόλυτη ιστορική ακινησία στην οποία ζούμε εδώ και δεκαετίες. Κι’ ας μη ξεχνάμε, πως δυστυχώς, υπάρχουν κι εκείνοι που «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» το μόνο που διακαώς επιθυμούν είναι να κτίσουν γύρω μας τα μεγάλα κ’ υψηλά τείχη ακρωτηριάζοντας βάναυσα το μέλλον.

 

Δεν Ξεχνώ

Έγραφε στο Βήμα της 19ης Απριλίου 1998 ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης:

 «Είναι σαφής και εκπεφρασμένη η βούληση όλων των παραγόντων της διεθνούς πολιτικής σκηνής, αλλά και της ελληνικής πλευράς, για τη δημιουργία μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με ενιαία κυριαρχία, διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια των πολιτών της. Μιας ομοσπονδίας όπου όλοι οι πολίτες θα έχουν ίδια δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες. Επιπλέον, οι δύο κοινότητες θα απολαμβάνουν πλήρους πολιτικής ισότητας στις αντίστοιχες ομόσπονδες περιοχές τους και οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν αποτελεσματική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων στο ομοσπονδιακό επίπεδο

(Ολόκληρο το άρθρο, εδώ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=98386)

Το πόσο λείπει από τη σημερινή πραγματικότητα ο Γ. Κρανιδιώτης είναι πραγματικά αφόρητο- κάτι το απολύτως αντίστοιχο από την εκκωφαντική (και οδυνηρή) απουσία ενός Μιχάλη Παπαγιαννάκη στο πλαίσιο της  ευρύτερης Ελληνικής Αριστεράς. Και, προφανώς, δεν μιλώ τόσο για τα πρόσωπα, όσο για το ήθος και το ύφος με τα οποία πρόσφεραν τις ιδέες τους.

Γιατί, όπως καλά ξέρετε, έχουμε κυριολεκτικά πνιγεί στην «πολιτική» της τηλεοπτικής κουλτούρας του φτηνού κι’ αγράμματου εντυπωσιασμού, στις αυστηρά προσωπικές ατζέντες τις τυλιγμένες σε συσκευασία είτε ανέξοδου πατριωτισμού και, σε πρωτοφανείς εκδηλώσεις πανικού εν όψει των εξελίξεων στο Κυπριακό, είτε και σε αφελέστατες πλην όμως βαρύγδουπες ιδεολογικές αναλύσεις που αναγάγουν το πρόβλημα στον ταξικό αγώνα.

Το Κυπριακό σε…68 λέξεις, χωρίς σάλτσες και συναισθήματα:

« Το 1960 η Κύπρος κερδίζει την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εμπλέκονται σε υποκινούμενες δικοινοτικές συγκρούσεις ο οποίες κλιμακώνονται με αποτέλεσμα την άφιξη της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ το 1964. Δέκα χρόνια αργότερα, και ενώ οι αναταραχές συνεχίζονται και κορυφώνονται με την βίαιη ανατροπή του Μακαρίου η Τουρκία με πρόσχημα την ιδιότητα της εγγυήτριας δύναμης εισβάλλει στο  νησί και έκτοτε το κατέχει κατά το ήμισυ.»  

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς από αυτή την τελείως στεγνή καταγραφή, είναι πως το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα «Εισβολής και Κατοχής», αλλά, έχει ηλικία τουλάχιστον δέκα ετών επιπλέον εφόσον οι δυνάμεις του ΟΗΕ φτάνουν στο νησί το 1964.

Το αμέσως επόμενο, είναι πως η Κυπριακή Δημοκρατία με το καλημέρα σας ακυρώθηκε. Από τη στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι έμειναν έξω από τη διοίκηση έχουμε μία εξ ορισμού ανώμαλη κατάσταση με ένα Σύνταγμα σε καταστολή. Δεν γίνεται ανάλυση σε αυτό το σημείωμα στέκω μόνο σε πραγματικότητες. Και σε αυτή τη συγκυρία θέλω  να υποδείξω πως το Κυπριακό δεν είναι νέτα σκέτα «εισβολή και κατοχή».

Κατά συνέπεια, για να επιλυθεί το Κυπριακό απαιτεί διευθετήσεις που θα επιτρέψουν στις δύο κοινότητες να συν-υπάρξουν σε ένα κράτος ώστε μέσα από αυτό το «κανονιστικό πλαίσιο» να χτίσουν την μεταξύ τους εμπιστοσύνη.  

Η Ομοσπονδιακή μορφή είναι η μόνη ιδανική καθώς λαμβάνει υπόψη της την προϊστορία, ή δε αυξημένη κυριαρχία που εξ’ όσων γνωρίζουμε θα απολαμβάνουν οι Συνιστώσες Πολιτείες, είναι το απαραίτητο και πολύτιμο συστατικό, που θα επιτρέπει στις Κοινότητες να φροντίζουν τις ιδιαιτερότητες τους: γλώσσα, παραδόσεις, πολιτισμική συνέχεια.

Και, ακριβώς, αυτήν την προστασία των ιδιαιτεροτήτων είναι που έρχεται να καλύψει η «διζωνικότητα» στο όνομα της οποίας διάφοροι υπερπατριώτες βγάζουν σπυράκια.

Είναι τουλάχιστον περίεργη αυτή η αντίδραση τους, γιατί πρόκειται για την πρόνοια εκείνη που προστατεύει ισχυρά  τις ιδιαιτερότητες και της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Έχει ένα κάποιο ανθρωπολογικό ενδιαφέρον η «αγωνία» τους για το μέλλον του ελληνισμού, ο οποίος αίφνης θα κινδυνέψει, αν τούτος ο τόπος μονιάσει επιτέλους, αν  φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα και τα παιδιά μας απαλλαχθούν από τα εγκλήματα των γονέων και των παππούδων τους.

Όταν λέω «τα παιδιά μας» , εννοώ όλα τα παιδιά που γεννιούνται σε ολόκληρη τη γεωγραφική έκταση της Κύπρου.

Συμβαίνει μάλιστα να γνωρίζω κάποιους εκ των πρωθιερέων του ιερού αγώνα για τη διάσωση του ελληνισμού, που στα τέκνα τους μιλούν εξ απαλών ονύχων, στην αγγλική γλώσσα αποκλειστικά.  Για να «συνηθίσουν» κοσμοπολίτικα. Προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα, το δούλεμα είναι που δεν υποφέρω από αυτούς τους υποκριτές.

Είναι ξεκάθαρο για μένα, πως όλοι αυτοί δεν επιθυμούν λύση. Γιατί όλα όσα λένε οδηγούν σε ενιαίο κράτος με σχέσεις εθνικής πλειοψηφίας και μειοψηφίας αντίστοιχα.

Γνωρίζουν καλύτερα από όλους, πως αυτό δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να υπάρξει. Επιμένουν όμως, γιατί και ο γάιδαρος πετά.

Δεν Ξεχνώ λοιπόν, πως θέλω ειρήνη και συνύπαρξη.

Δεν ξεχνώ όλα όσα κάναμε σε αυτή τη λιλιπούτεια χώρα.  

Δεν ξεχνώ, πως μετά από τόσες δεκαετίες συζητήσεων, η πραγματικότητα δεν θα περιμένει άλλο την Κύπρο.

Δεν ξεχνώ, πως το κάλλιστο είναι να βουτάς στη ζωή με πυξίδα τα παιδιά σου και τρισάθλιο να φορτώνεις το μέλλον με το χθεσινό σκοτάδι.

 

Από Κύπριους, Για την Κύπρο!

Εκστρατεία συλλογής εισφορών.

Αρθρογράφοι