Ήγγικεν η ώρα;

Share this post

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ζούμε σε διαφορετικές εποχές. Το νιώθεις στον αέρα που αναπνέεις. Μέσα στο νέφος της κατήφειας που επέφερε η οικονομική κρίση πνέει ένας νέος άνεμος αισιοδοξίας που δε μπορεί να μη σε παρασύρει στο διάβα του. Η εκλογή Μουσταφά Ακκιντζί είναι η γενεσιουργός αιτία. Η φρεσκάδα που διακρινει το λόγο του σε σύγκριση με ό, τι είδαμε προηγουμένως από τους ηγέτες των τ/κ είναι κάτι περισσότερο από ολοφάνερη. Ο Μουσταφά Ακκιντζί διαθέτει, ως ο συνομιλητής μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ακόμα ένα προσόν: η ρητορική του παραμένει η ίδια με πριν την εκλογή του, χωρίς ουσιώδεις αποκλείσεις. Κύπριος πάν’ απ’ όλα, ειλικρινείς ως προς τις προθέσεις του για τη λύση. Δε μπορείς να μην το δείς. Είναι ίσως η πρώτη φορά από την γένεση του Κυπριακού προβλήματος, που δύο ηγέτες βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι με τον ίδιο ακριβώς σκοπό: τη λύση που θα επανενώσει το νησί μας, μια λύση που να διέπετε από αισθήματα αλλυλεγγύης, ενσυναίσθησης, ισότητας και δικαιοσύνης.

Χάθηκαν ήδη υπερβολικά πολλές ζωές για το Κυπριακό, πολλοί αθώοι για να καπαρτίζουν μέσα στα γραφεία τους οι πολιτικάντηδες και οι τραπεζίτες. Αρκετό μίσος και αρκετό αίμα χύθηκε για τα συμφέροντα άλλων. Ας βρούμε επιτέλους τον τρόπο να χτίσουμε έστω και πάνω σε μια κακή λύση (που δεν θέλω, δεν επικρότώ και απεύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου). Έχουμε όμως προσδιορίσει τί θα πεί κακή λύση; Γιατί χειρότερη από διαιώνιση του στατους κβο είτε με την υπογραφή μας είτε με την ρητορική της άρνησης, του ψεύδους και του προ πολλών ετών χαμένου ευκταίου, δύσκολα με πείθει κανείς ότι υπάρχει. Και αλήθεια, έχουμε πραγματικά προσδιορίσει τί θα πεί ευκταίο για τον μέσο Κύπριο, Ελληνόφωνα και μη;

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τον δύσκολο αλλά εφικτό δρόμο. Ας βάλουμε πίσω μας το μίσος και ας δείξουμε την ανθρωπιά μας, ας αναδείξουμε τα θετικά που μας δίδαξε ο αθάνατος κλασσικός Ελληνικός πολιτισμός που τόσο καπιλευόμαστε χωρίς να τον τιμούμε στην πράξη παρά μόνο με πανιά και άδεια συνθήματα. Εγώ δε θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου σ’ αυτή την Κύπρο. Στην Κύπρο του διαχωρισμού, της μισσαλοδοξίας και της ματαιοδοξίας, την Κύπρο της διαίρεσης, του μίσους και των παθών. Ας κάνουμε την στάχτη πηλό για να ξαναχτίσουμε ένα μέλλον που αξίζει στην Κύπρο μας και στα παιδία της. Σ’ αυτά που γέννησε και αυτά που θα γεννήσει κυρίως. Σ’ αυτά που μιλούν Ελληνικά, σ’αυτά που μιλούν Τούρκικα. Όπως κάναμε το 74 που από τα αντίσκηνα βρεθήκαμε στις οκέλλες, τα εξοχικά και τα Παρίσια. Καιρός να αδειάσουμε τους πνεύμονές μας από το διοξείδιο και ας τα τους γεμίσουμε επιτέλους μ’ οξυγώνο.

Rate this item
(0 votes)

 

Από Κύπριους, Για την Κύπρο!

Εκστρατεία συλλογής εισφορών.

Αρθρογράφοι