Το χαμόγελο των παιδιών. Του Γιάννη Μαρθάρη

Το χαμόγελο των παιδιών. Του Γιάννη Μαρθάρη

Share this post

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ήταν λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 13, ο σπόρος της αμφισβήτησης είχε ριζώσει για τα καλά μέσα μου. Ένιωθα πως υπήρχε ένα κενό στα όσα γνώριζα. Είχα μεγάλη ανάγκη πια να ακούσω και την άλλη πλευρά. Τα βήματα μου όμως πολύ δειλά, ο φόβος του αγνώστου μπορεί να καταβάλει τον καθένα μας. Τα άρθρα του έβγαζαν μια νηφαλιότητα, μια ηρεμία πρωτόγνωρη για μένα. Είχα μάθει πως έχουμε κοινό πολιτικό παρελθόν. Ήταν ο ιδανικός άνθρωπος να ρωτήσω, θα με καταλάβαινε. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκαναν την επαφή εφικτή. Από την πρώτη κιόλας κουβέντα η εντύπωση θετική, με ενθάρρυνε να αρχίσω να αρθρογραφώ. Ποτέ δεν προσπάθησε να με κατευθύνει, πάντοτε μου έδινε τροφή για προβληματισμό, πληροφορίες για να βρω την δική μου αλήθεια.

Ο καιρός πέρασε, εκείνη η γνωριμία μετατράπηκε σε μια ειλικρινή φιλία. Γρήγορα έφτασε μια πρόσκληση για σούβλες στο εξοχικό του, μόνο που εκείνη την μέρα ήταν το συνέδριο της ΕΔΕΚ όπου θα αποκήρυττε την ΔΔΟ. Το δίλημμα μεγάλο. Ξέραμε και οι δύο πως το παιχνίδι ήταν σικέ. Κάποιος όμως έπρεπε να μιλήσει, ο κλήρος έπεσε πάνω μου, έπρεπε να το κάνω.

Πέρασαν πολλοί μήνες από τότε, αλλά η επόμενη πρόσκληση ήρθε. Θα ναι καλή παρέα μου λέει Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, φέρε και την οικογένεια σου. Αυτή την φορά δεν θα το έχανα. Η σύζυγος μου είχε τις επιφυλάξεις της, αλλά αυτή την φορά θα μου έκανε το χατίρι, ήθελε να γνωρίσει τους νέους μου φίλους, να καταλάβει τι άλλαξε, και γιατί μιλούσα με τόσο θαυμασμό για αυτούς.

Μέσα στην φύση τα μικρά ξεσάλωσαν. Τους χάσαμε από τα μάτια μας, μα νιώθαμε ασφαλείς. Ο Βαγγέλης από την Χίο, ο Τουνζ από την Κερύνεια που παντρεύτηκε την Έσρα από την Λεμεσό, η Ντουριγιέ που μιλούσε καλύτερα Ελληνικά από μας, αλλά και η ντροπαλή Σιμκέ με λίγη ζηβανία γίναμε γρήγορα μια παρέα. Σύντομα ήρθε και ένα μικτό ζευγάρι, αυτοί τα ταμπού τα είχαν σπάσει προ πολλού… Η κουβέντα πλέον στράφηκε στο Κυπριακό, άλλοι πιο αισιόδοξοι άλλοι πιο απαισιόδοξοι όλοι μας όμως εκφράζαμε την ανάγκη να δούμε επιτέλους μια νέα εποχή για την χώρα μας.

Δεν έβλεπα όμως τα παιδιά μου, αγχώθηκα! Πήγα να τα ψάξω. Η Ελένη μου είχε ήδη φιλέψει με την κόρη της Έσρα σαν φίλες από παλιά, έστηναν τα δικά τους παιχνίδια. Ο μικρός όμως πουθενά. Κάποια στιγμή τον βλέπω να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε ένα κάπως απότομο λόφο αλλά δυσκολευόταν, πήγα να απλώσω το χέρι μου να τον βοηθήσω μα μου θύμωσε, παπά θα το καταφέρω μόνος μου! Ήταν ο εγωισμός ενός τετράχρονου. Γλίστρησε, και τρόμαξα. Ήταν εκεί όμως ο νέος του φίλος να τον συγκρατήσει και να τον βοηθήσει.
Είδα την κόρη μου να παίζει ανέμελα ένα κοριτσάκι που δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Είδα ένα παιδάκι με άλλη θρησκεία να στηρίζει τον γιο μου στο σκαρφάλωμα του.

Βούρκωσα. Δεν ήταν πια ρομαντισμός, ήταν η πραγματικότητα που ζούσα. Τα μικρά είχαν λύσει το Κυπριακό πρόβλημα μέσα σε λίγα λεπτά. Το μέλλον που ονειρεύομαι για τον τόπο ήταν μπροστά μου, το είδα στα μάτια των παιδιών μου , στα χαμόγελα των νέων τους φίλων. Μετά θύμωσα με τον εαυτό μου, μα γιατί μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση το γεγονός;

Είναι ξεκάθαρο πως οι πολίτες δεν μπορούν να φέρουν την λύση από μόνοι τους, αυτή δυστυχώς είναι στα χέρια των πολιτικών. Μπορούν όμως να κάνουν κάτι εξίσου σημαντικό. Να αρχίσουν να ρίχνουν τα τείχη που έχουμε μέσα μας. Να σπάσουν προκαταλήψεις και στερεότυπα μισού αιώνα, θύμα τους και εγώ ο ίδιος. Και αν ποτέ έρθει η λύση, αυτοί θα έχουν τον πρώτο λόγο για να την κάνουν να δουλέψει.

Το ξέρω πως γίνεται, το είδα στα χαμόγελα μερικών παιδιών σε ένα κτήμα στην Μοσφιλωτή.

Εφημερίδα Πολίτης 23/4/2016

Rate this item
(0 votes)

 

Από Κύπριους, Για την Κύπρο!

Εκστρατεία συλλογής εισφορών.

Αρθρογράφοι